Hevsel bahçelerindeyim. Etrafım sarılmıș yarama toprak karıșmıș.

Bir yanımda surlar bir yanımdan dicle akar akar...



Uykusuzum susadım. Kaç gündür yerdeyim.



Kușatmanın sebebiyim.



Uzaktan bir çocuk ağlar ağlar....





Ateșler içindeyim. Dalıp dalıp giderim



Çocukluğumda bir yerlerdeyim. Patlak bir futbol topunun peșindeyim.



Yakalasalar parçalayacaklar. Sokaklardan koșuyorum, koșuyorum, durmadan koșuyorum.



Kan ter içinde nefes nefeseyim. Dizlerim dirseğim param parça.



Sonra... bir çeșmeden kana kana içiyorum.



Akșam oluyor, hava kararıyor.



Uzaktan annemin telașlı sesini duyuyorum.



Babamı, duvardaki solmuș resminden tanıyorum.



Acıktım... annem...annem beni çağırıyor.



Hava karardı artık gitmeliyim eve dönmeliyim.



Annem, annem beni çağırıyor.





Hevsel bahçesi solmasın



Dicle kurumasın aksın



Annem bana ağlamasın



Bir gün döneceğim.





Hevsel bahçelerindeyim.



Projektörler geceyi tarıyor. Kıl payı yanımdan geçiyor.



Etrafım daraldıkça daralıyor. Ateșler içindeyim..



Yaram kanıyor, gözlerim yanıyor.



Birden seni ilk gördüğüm yerdeyim. Kahverengi gözlerindeyim. Azmı koștum peșinden.



Hemde sana belli etmeden.



İlk heycanım, ilkdokunușum, ilk gözaltım.



Yıllar böyle geçti.



Peșimdeydiler, șehir daralıyordu. Dağlar beni çağırıyordu.



Ve ayrıldığımız gece... Aynı köșe bașında aynı apartman girișindeyim.



Ne anlatabildim, ne sarılabildim.



Sımsıkı tuttuğum elinin sızlayıșı var hala elimde...



Hevsel bahçelerindeyim.



Çemberi yarsam sendeyim. Karardıkça gözlerim sanki göğsünün içindeyim.





Hevsel bahçesi solmasın



Dicle kurumasın aksın



Yar bana ağlamasın



Bir gün döneceğim.





Hevsel bahçelerindeyim



Daraldıkça daralırım. Yaprağa bulașmıș kanım. Ne yana dönsem hedefteyim.



Dilim damağım kurumuș çatlamıș dudaklarım.



Dicle iki adım kalksam kana kana içeceğim.



Kalksam dicleyi geçeceğim.



Kalksam sana döneceğim.



Kalksam... öleceğim.





Kırklar dağı yanıyor. On gözlü köprü ağlıyor.



Bahçlerimiz tarumar, bu nasıl bir terkedilmișlik? Bu nasıl bir yalnızlık?



Şehir kendi derdine düșmüș. Onun içinmi surlar hala susuyor.



Demek buraya kadarmıș. Artık gücüm kalmadı.



Şu yaz gecesinde șu yıldızların altında...Buram buram toprak kokusu geliyor soludukca.



Acı duymuyorum artık. Surların öbür yanından kalbinin atıșını duyuyorum sadece.





Etrafım sarıldıkça sarılıyor. Zamanım daraldıkça daralıyor.



Birazdan üzerime atılacaklar. Birazdan beni parçalayacaklar



Birazdan bütün bunlar bitecek. Gece bastıkça basıyor.



Artık gitmeliyim eve dönmeliyim



Ölüm buz gib enseme dayanıyor.



Kollarını bana uzatmıș annem... annem beni çağırıyor





Hevsel bahçesi solmasın



Dicle kurumasın aksın



Annem bana ağlamasın



Bir gün döneceğim.





Birgün döneceğim. Birgün döneceğim.



Bir yaz gecesi bașını yasladığın pencere kenarından,



Dalıp dalıp giden gözlerine dolarak döneceğim.



Sevgililerin dokunușundan, çocukların kaygısızca oyunlarından,



Korkunun ve açlığın yenildiği sokaklardan döneceğim.



Annelerin dinen acısından



El ele tutușan șarkıların cesurca çınladığı yemyeșil ovalardan döneceğim.






Hevsel bahçelerinden dicleye doğru bakan, bir özgürlük anıtının önüne koyduğun çiçeklerle, çiçeklerle, çiçeklerle döneceğim.


Hevsel bahçesi solmasın



Dicle kurumasın aksın



Yar bana ağlamasın



Bir gün döneceğim.